In elk nummer kan een vertegenwoordiger van de wetenschap een gastcolumn voor Vexpansie schrijven. Het feit dat wetenschappers regelmatig bezig zijn met parkeren is al een enorme ontwikkeling in vergelijking met tien of vijftien jaar geleden. Dit is ook een teken dat de sector volwassener is geworden. Ook binnen ruimtelijke ordening en gebiedsontwikkeling krijgt parkeren nu de aandacht die het verdient. Niet zo lang geleden waren parkeerprofessionals de allerlaatsten die aan de planningtafel aanschoven, nu worden ze vaak al in een vroeg stadium betrokken.

[Dit artikel verscheen eerder in Vexpansie 2022-2. | Gastcolumn: dr. Guiliano Mingardo] 

Misschien is dan nu de tijd rijp voor parkeren om een stapje verder te gaan en om ook andere sectoren binnen mobiliteit en stedelijke planning iets te kunnen leren. Maar wat kun je van parkeren leren? Door schade en schande heeft onze sector veel kennis opgedaan van hoe men moet omgaan met het stallen en parkeren van voertuigen. En als ik kijk naar de binnensteden van nu, dan is er een ontwikkeling gaande die veel profijt kan hebben van gedegen kennis over parkeren en die ontwikkeling is die van deelmobiliteit. Of micromobiliteit, of free-floating mobility, of welke andere interessante naam je hiervoor verder kunt bedenken.

In de laatste jaren zijn onze binnensteden overspoeld met allerlei soorten deelconcepten, vooral voor scooters en fietsen. Aan het nut van deelmobiliteit voor een stad valt absoluut niet te twijfelen, maar aan de manier waarop het momenteel wordt geregeld wel! Het beeld van deelfietsen en deelscooters die chaotische en asociaal geparkeerd staan op de stoep, voor een deur, op het zebrapad, in het midden van een parkje, etc… is helaas een bekend beeld voor velen van ons. Ook op social media worden foto’s van foutgeparkeerde deelfietsen en -scooters veelvuldig gedeeld. En nu zijn de deelstepjes in Nederland gelukkig nog niet toegestaan, maar de vraag is voor hoelang.

Wat ik interessant vind (als wetenschapper) maar nog niet begrijp (als burger) is waarom steden deze chaos op straat accepteren. Stel je voor dat in onze binnensteden auto’s op dezelfde manier geparkeerd zouden worden – op de stoep, op een zebrapad, op het gras in een parkje… – dat zou iedereen schandalig vinden en er zou per direct ingegrepen worden. Waarom is dit voor deelmobiliteit dan nog niet het geval?

Deelmobiliteit heeft zich razendsnel ontwikkeld en verspreid terwijl de meeste steden hier niet op voorbereid waren (zijn). Vaak is er geen echt beleid voor deelmobiliteit of slechts een reactieve aanpak die probeert de negatieve aspecten van deelmobiliteit te beperken. Je kunt zeggen dat de geschiedenis zich herhaalt, want dit is precies wat er 30-40 jaar geleden ook met parkeren gebeurde. Toen was het de snelle opmars van de voertuigen, geen regulering, schaarse ruimte beschikbaar, overlast… klinkt dit bekend?

Parkeerbeleid ontwikkelt zich in elk stad op dezelfde manier: het maakt niet uit als het over auto’s, fietsten, scooters of stepjes gaat, de logica is ongeveer dezelfde. Ik nodig alle parkeerprofessionals uit om hun kennis ter beschikking te stellen aan de mensen die met deelmobiliteit bezig zijn. We hebben veel fouten met autoparkeren gemaakt (en helaas maken we die nog steeds), maar laten we proberen om het met betrekking tot deelmobiliteit beter te doen, door gebruik te maken van de kennis die we inmiddels met (auto) parkeren hebben opgedaan.

Meer informatie

> Tekst: dr. Giuliano Mingardo, Senior researcher Urban and Transport Economics. Erasmus UPT – Erasmus Universiteit Rotterdam

> Tijdens bijeenkomsten van Vexpan gaan we dieper op deze onderwerpen in. Kijk op vexpan.nl/evenementen